16 Aralık 2014 Salı

Mutluyum

Uzun zamandır ilk defa mutluyum...

Sanırım büyüdükçe insan hissizleşiyor, acımasızlaşıyor. Ne üzülüyor ne seviniyor ne de alışkanlıklarından vazgeçiyor insan... Bu da gerçekten sevinmesine izin vermiyor herhalde...

Beni neyin mutlu olduğunu 31 yaşıma 2 ay kala bulmam da biraz acı ama ne yapalım geç olsun güç olmasın diyoruz,

Bu da geçecek, Borsa gibiyim çünkü :) ama yine de güzel... Gene o enerjiyi buldum kendimde...
-----------------------------------

-Babamın kanseri yayılmamış çok fazla... 3-6 ay demişlerdi 1,5 seneye gidiyoruz...Daha da gideceğiz, artık eminim,

-İnsanları değiştirmekten vazgeçip kendimi adapte etmeyi öğrendim sanırım. Beklentimi düşürmeyi keşke 5 sene önce öğrenseydim ama gene şükür diyorum, geç olsun güç olmasın,

------------------------------------

Bir de tabii değişmeyen bombalar var...
Eski yarinin kız arkadaşlarından biriyle çıkması vb Bana ters geliyor hala, tuhaf geliyor... Bu yüzden 2011'de kudurmamış mıydım? Ama şimdi o kadar sakinim ki, oluuuuur her şey oluuur diyorum. Oluyor, daha da olacak... Daha çoook şey olacak


Hadi sevgiler şimdilik

Hiç yorum yok:

Yorum Gönder